Maden ocaklarından enerji santrallerine, fabrikalardan şantiyelere, kamu kurumlarından limanlara kadar pek çok işyerinde üretim durduruldu. 100 bini aşkın çalışanın katıldığı bu eylem, meslek alanlarımızın tarihindeki en önemli örgütlü mücadelelerden biri oldu.

19 Eylül; yalnızca geçmişte gerçekleştirilen bir iş bırakma eyleminin yıldönümü değildir. Mesleğimize, emeğimize, meslek örgütlerimize ve halkın güvenli bir gelecekte yaşama hakkına sahip çıkma günüdür.

Aradan geçen 47 yıla rağmen mühendis, mimar ve şehir plancılarının temel sorunları çözülmüş değildir. Derinleşen ekonomik kriz, artan hayat pahalılığı ve ücretlerin sürekli değer kaybetmesi, meslektaşlarımızı her geçen gün daha ağır yaşam koşullarıyla karşı karşıya bırakmaktadır. Kamuda düşük ücret, kadro ve özlük hakkı sorunları devam ederken; özel sektörde uzun çalışma saatleri, güvencesiz istihdam, meslek dışı çalışma, işsizlik ve işten çıkarılma baskısı yaygınlaşmaktadır.

Yeni mezun meslektaşlarımız eğitimlerinin ve sahip oldukları teknik birikimin karşılığını bulamamakta; düşük ücretlere ve güvencesiz koşullara mahkûm edilmektedir. Geleceğini ülkesinde kuramayan çok sayıda genç mühendis yurt dışında yaşam ve çalışma arayışına yönelmektedir. Genç meslektaşlarımızı kaybetmek, ülkemizin bilimsel ve teknolojik geleceğinin de kaybedilmesi anlamına gelmektedir.

Kimya mühendisleri ve biyomühendisler olarak; üretimin ve halk sağlığının doğrudan içindeyiz. Yürüttüğümüz çalışmaların toplumun yaşamı, sağlığı ve güvenliği üzerinde büyük bir etkisi ve sorumluluğu bulunmaktadır. Buna rağmen mesleki yetkinliğimiz değersizleştirilmekte, mühendislik hizmetleri maliyet unsuru olarak görülmekte, işçi sağlığı ve iş güvenliği önlemleri üretim baskısına feda edilmektedir.

Bilimsel ve teknik gerekliliklerin göz ardı edilmesi; kamusal denetimin zayıflatılması; meslek odalarının yetkilerinin sınırlandırılması yalnızca meslektaşlarımızın sorunu değildir. Bu anlayışın sonucu güvensiz üretim tesisleri, çevre kirliliği, iş cinayetleri, halk sağlığı sorunları ve telafisi mümkün olmayan toplumsal kayıplardır.

Mühendislik, mimarlık ve şehir planlama hizmetleri kamu yararından ayrı düşünülemez. Bilimi ve tekniği toplumun hizmetine sunmak, doğal varlıklarımızı korumak, güvenli ve sağlıklı çalışma koşullarını sağlamak, nitelikli üretimi geliştirmek ve halkın yaşam hakkını savunmak mesleki sorumluluğumuzdur.

Bugün bizlere düşen, 19 Eylül 1979’un örgütlü mücadele geleneğini büyütmektir. İnsanca yaşayabileceğimiz ücretler, güvenceli istihdam, sağlıklı çalışma koşulları, mesleki bağımsızlık, kamusal denetim ve demokratik bir ülke talebimizden vazgeçmiyoruz.

TMMOB Kimya Mühendisleri Odası olarak meslektaşlarımızın haklarını, mesleğimizin onurunu ve toplumun ortak geleceğini savunmaya devam edeceğiz. Bilimin, tekniğin, emeğin ve kamu yararının esas alındığı bir ülkenin ancak örgütlü mücadele ve dayanışmayla kurulabileceğini biliyoruz.

Yaşasın 19 Eylül dayanışması!

Yaşasın TMMOB örgütlülüğü!